Goudkoorts in Twente, maar wat levert het écht op? ‘Dit is de eerlijke prijs’

De goudprijs knalt door het dak. En dus leveren steeds meer Tukkers hun oude sieraden in. Maar wat levert dat echt op? In Hengelo krijgen we een kijkje achter de schermen van de goudhandel én taxeren ze onze armband – met verrassende uitkomst. „Ik wil niet als oplichter gezien worden.”

Joost Dijkgraaf – 7 november 2025

Een man van middelbare leeftijd drukt op de bel van een goudkantoor in Hengelo. Acht camera’s volgen zijn bewegingen. De deur klikt open. „Wat is mijn gouden tand waard?”, vraagt hij.

Medewerkster Roos van Het Nederlandsche Inkoopkantoor pakt het zakje aan, weegt het ‘object’ en bekijkt het door een loep alsof ze een diamant keurt. „Ongeveer 120 euro”, zegt ze droogjes.

Aan een tafeltje verderop grijnst ondernemer Jeremy Gruppelaar (35), mede-eigenaar van de Hengelose vestiging en drie andere goudkantoren in Oost-Nederland. „Dit is dagelijkse kost”, zegt hij.

Sterker nog: „We hebben zelfs een bakje vol gouden tanden liggen, mét tanden er nog aan. Niet het smakelijkste onderdeel van het vak, haha. Maar ja, dat goud weegt zo drie gram, meestal twaalf karaat. Toch leuk verdiend.”

Welkom in de wereld van de goudinkoop, waar kettingen, ringen, munten en kronen dagelijks over de balie schuiven. Hier kun je letterlijk ruiken dat er goud in de lucht hangt.

Recordprijzen en rinkelende kassa’s

Goud is hot én duur: eind oktober piekte de prijs op het hoogste niveau ooit – bijna 3.700 euro per troy ounce (31,1 gram). Inmiddels is de koers iets gezakt, maar nog altijd is de vraag veel groter dan het aanbod. De prijs verdubbelde in amper drie jaar tijd.

Volgens Jeremy is die run op goud logisch. „Mensen zoeken zekerheid in edelmetalen. De wereld is onrustig, de inflatie hoog. Goud voelt veilig, het verliest nooit zijn waarde. Dat zit al eeuwen in ons systeem. In de Bijbel betaalden ze er al mee.”

De goudgekte is ook op straat te zien. Marktleider Goudwisselkantoor heeft inmiddels meer dan 150 vestigingen, langs de weg staan borden die oproepen om goud te verkopen.

Ook in Twente schieten kantoren uit de grond. Enschede telt er inmiddels vijf, Hengelo twee en ook in Almelo kun je op meerdere plekken je goud kwijt. Volgens branchecijfers steeg het aantal inkooptransacties vorig jaar met 25 procent.

„Bijna iedereen heeft thuis wel iets liggen”, weet Jeremy. „Een oude ring van oma, een erfstuk, iets dat al jaren in een la ligt. Nu goud vaker in het nieuws komt, wordt het hier drukker.”

Hij legt uit: „Sommigen verkopen omdat de prijs hoog is, anderen kopen juist goud in, omdat ze bang zijn de boot te missen. Bij recordprijzen nemen mensen winst, anderen stappen in. Dat is het mooie – en het maffe – aan goud.”

Achter de glans

Toch blinkt de sector zeker niet zo fraai als het metaal zelf. Goudwisselkantoren kampen met een twijfelachtig imago. Tv-programma Kassa liet vorige maand zien hoe sieraden maar op een fractie van de werkelijke waarde werden getaxeerd. Een collier van 1.300 euro leverde slechts 350 euro op. Medewerkers bleken getraind om onzekere klanten te herkennen en vervolgens minder te bieden.

„De branche is er de laatste jaren niet beter op geworden”, geeft Jeremy toe. „Ook zo’n uitzending schaadt het imago enorm. En eerlijk is eerlijk: ik krijg ook vaak mensen over de vloer die op andere plekken te weinig geboden kregen.”

Een zucht volgt. Zijn beroep is zijn passie, maar het is niet altijd iets waar hij met trots over vertelt op verjaardagen. „Zeg dat je in goud handelt, en je krijgt meteen een stempel: oplichter. Jammer, want ik wil juist het tegenovergestelde laten zien.”

In Hengelo doen ze het écht anders, bezweert Jeremy. Het belangrijkste: transparantie. „We testen en wegen alles waar de klant bij is. Ik laat de actuele koers zien, leg onze marge uit en reken alles voor. Geen geheimzinnig gedoe.”

Als voorbeeld vertelt hij over de klant die met een zak zilveren munten binnenkwam. „Ik bood hem 500 euro. Toen haalde zijn dochter nog een tweede zakje tevoorschijn, met tien gouden tientjes. Of dat nog iets waard was? Die waren zeker 700 euro per stuk waard.”

Of hij de verleiding voelde om daar een ‘koopje’ van te maken? Jeremy schudt zijn hoofd. „Nee. Dat voelt niet goed. Dat heb ik van mijn leermeester Clemens Kienhorst, de vader van mijn compagnon Chris, geleerd: denk aan de lange termijn. Zoiets komt altijd uit. Deze klant liep met duizenden euro’s de deur uit. Dat vind ik juist mooi.”

Waarom goud blijft betoveren

Goud blijft iets oers, iets magisch, iets iconisch, vindt Jeremy. „Het zit diep in ons DNA. Wie de eerste prijs wint, krijgt goud. Zelfs bij abonnementen heb je ‘gold, silver, platinum’. En het zit in onze taal: spreken is zilver, zwijgen is goud.”

Daarbij: het is en blijft een schaars goed, wat de prijs uiteindelijk alleen maar verder zal opdrijven. „Wist je dat al het goud op aarde zou passen in een kubus van 21 meter? Dat is alles wat ooit is opgegraven. Best weinig, hè?”

Eerlijke handel, of niet?

Ja, de branche probeert zich te verbeteren, de naam te zuiveren, maar dat gaat moeizaam. Er is ooit gepraat over een keurmerk en vaste marges, maar dat kwam er nooit. „Sommige kantoren zitten in dure winkelstraten en hebben hogere kosten. Een vaste marge zou dat onmogelijk maken.”

Zelf houdt hij zijn verdienmodel simpel. „Wij betalen tussen de 10 en 20 procent onder de koers, afhankelijk van het product. Dat is onze marge. Mooie sieraden die we kunnen doorverkopen leveren meer op.”

Het goud dat binnenkomt, verdwijnt niet in een la, maar wordt doorverkocht of omgesmolten. Hij haalt een soort pasje op, met daarin een blokje goud. „Zo krijgen we het dan terug als baren. En ja, klanten kopen die baren weer als belegging. Zelfs al alle stroom uitvalt houdt dit waarde.”

De test: wat is onze armband waard?

Tijd voor de ultieme proef. Voor Jeremy ligt een gouden armband – van de vrouw van de verslaggever. In 2020 gekocht bij een juwelier in Haaksbergen voor 750 euro. De goudprijs is sindsdien flink gestegen, dus we hopen op een meevaller.

Jeremy pakt zijn loep om de taxatie te beginnen. „14 karaat”, zegt hij. „58,5 procent goud, de rest koper en zilver.”

Dan volgt de fysieke test: hij krast met de armband een lijntje op een zwarte steen, druppelt er wat koningswater op, kijkt aandachtig. Het lijntje blijft staan. „Dat betekent: echt goud”, zegt hij tevreden.

Hij rekent vervolgens voor: de actuele prijs is €110,70 per gram, de armband weegt 6,89 gram. Met 58,5 procent goud en een marge van 15 procent duizelen ons vooral de getallen, maar hij komt uit op… €379,26.

„Dat kan ik er nu voor geven”, zegt hij. Oef. Toch een stuk minder dan gedacht, de helft van de aankoopprijs, ondanks de verdubbelde koers. „Maar dit ís de eerlijke prijs”, bezweert Jeremy.

Een sieraad is in de basis geen goed beleggingsobject, legt hij uit. „De juwelier betaalt btw, arbeidsloon, marge, huur, maakkosten, noem maar op. Sieraden koop je voor de mooi, niet als belegging. Wil je investeren, dan kun je beter goudbaartjes kopen en thuis bewaren.”

De tegentaxatie

Voor de zekerheid lopen we toch nog even binnen bij een ander goudkantoor in deze regio, met matige reviews. Zouden ze daar veel minder of juist meer bieden?

Ook daar gaat de armband op de weegschaal. De taxateur slaat aan het rekenen en komt uit op bedrag van 370 euro. Negen euro minder dan in Hengelo, maar opvallend dicht bij de vorige prijs.

De verkoper daar zegt zelfs openharig: „Ik mag het misschien niet zeggen, maar ik zou ’m helemaal niet verkopen joh. Een sieraad levert zelden op wat het gekost heeft, maar de emotionele waarde is onbetaalbaar.”

Een gouden advies. De armband gaat snel terug het doosje in.

Foto’s: Vincent Jannink
Geschreven door: Joost Dijkgraaf
Bron: Tubantia.nl

‍