In Hengelo worden de vergeten erfstukken uit de kast gehaald nu de goudprijs records breekt: ‘Dit kan ik in twee uur niet verdienen’

Goudrecords Als Trump dreigt Groenland te pakken, is er meer klandizie, weten inkopers van goud en zilver. Zo ook in Hengelo, waar taxateur en klant geduldig bekijken of het bestek van oma écht van edelmetaal is. „Als het koningswater bloedrood kleurt, is het zilver.”

‘We ruimen de zooi op”, zegt Alexander Meijers (56). Samen met zijn vrouw Lisette Meijers (46) zit hij aan een tafel bij Het Nederlandsche Inkoopkantoor in Hengelo, een goud- en zilverinkoper met zes medewerkers. Voor zich hebben ze tientallen sieraden, broches, bestekstukken en prullaria voor taxateur Roos Nijhuis (29) uitgestald. Een grote opbrengst verwacht het echtpaar niet te krijgen, maar omdat de goud- en zilverprijzen record na record breken, besloten ze toch maar eens de kluis met geërfde spullen van hun ouders en voorouders open te gooien.

Goud- en zilverinkopers hebben er hun handen vol aan. Deze week bereikte goud een recordprijs van 5.000 dollar per troy ounce (31,1 gram), omgerekend zo’n 4.215 euro. Ter vergelijking: een jaar geleden betaalde je hier nog zo’n 2.800 dollar voor (bijna 2.700 euro).

Geopolitieke ontwikkelingen spelen daarin een grote rol: het conflict tussen de Verenigde Staten en Europa over Groenland stuwde de prijzen op. Beleggingen in zilver en goud worden als een veilige keuze gezien; omdat de edelmetalen niet ‘bij te drukken’ zijn, behouden ze hun intrinsieke waarde en beschermen ze tegen inflatie.

Ring for money

Slecht wereldnieuws is goed nieuws voor goudinkopers. Nog nooit heeft eigenaar Jeremy Gruppelaar (35) van het Nederlandsche Inkoopkantoor – die behalve in Hengelo vestigingen heeft in Deventer, Apeldoorn en Oldenzaal – het zo druk gehad als de afgelopen weken. Ook woensdagmiddag komen in de Twentse stad de klanten af en aan.

Voordat Gruppelaar op 18-jarige leeftijd begon met zijn baan als goudinkoper, was hij totaal niet bezig met wereldnieuws. Dat is nu anders, vertelt hij aan zijn bureau. Op de hoek staat een knalrode bel met daarop de tekst ring for money. „De eerste paar jaar werd ik wel hyped van dit soort momenten, omdat je weet dat het de business helpt.” Hij hield toen een tijd een mapje bij met de goud- en zilverkoers van de dag én een belangrijke geopolitieke gebeurtenis.

‍

De dood van de Libische dictator Moammar Gaddafi op 20 oktober 2011 bijvoorbeeld. „Ik zag de koers opeens flink stijgen. De volgende dagen worden de mensen wakker en gingen ze snel hun goud- en zilverwaren bij mij verkopen”, aldus Gruppelaar.

Ook nu kijkt Gruppelaar met argusogen naar het nieuws. Deze week brak de zilverprijs records, met 96 euro per troy ounce op woensdag. Vorig jaar was dat nog zo’n 30 euro. „Ik vind het wel beangstigend hoe hard het gaat. Soms stijgt de prijs wel met 10 procent op een dag, de volgende dag daalt hij weer. Niemand weet eigenlijk waar die aan toe is.”

Gruppelaar koopt naar eigen zeggen de goud- en zilverwaren voor ongeveer 10 tot 20 procent onder de marktwaarde in bij klanten. Vervolgens laat hij het „sloopgoud” bij een extern bedrijf versmelten. Een aantal sieraden die binnenkomen houdt hij wel intact: die verkoopt hij door op zijn webshop.

De eerste paar jaar werd ik wel hyped van dit soort momenten, omdat je weet dat het de business helpt ^{Jeremy Gruppelaar   Nederlandsche Inkoopkantoor}

Koningswater en leisteen

Het echtpaar Meijers heeft het in ieder geval getroffen wat betreft de koerswaardes op woensdag. „We hadden best veel, omdat onze ouders zijn overleden. Je bewaart het, maar ja, wat móét je ermee?”, zegt Lisette. „De koers gaat natuurlijk door het dak, dat hoor je overal in het nieuws”, vertelt haar man.

Met schuurpapier test taxateur Nijhuis of niet alleen de bovenste laag van een erfstuk van zilver is. „Als u dat goed vindt?”, vraagt ze aan het echtpaar terwijl ze een bestekstuk van de overleden vader van Alexander pakt. „Ja, we hebben geen keus, volgens mij”, zegt Lisette.

Nijhuis pakt vervolgens een houten doos met verschillende glazen potjes met vloeistof erin. „Koningswater noemen we dit”, een mengsel van verschillende zuren. Ze schuurt een bestekstuk op een leistenen plaat, waardoor het materiaal een kras achterlaat. Daarover druppelt ze voorzichtig wat koningswater. „Als het koningswater bloedrood kleurt, is het zilver.” Ze wacht even. „En dat is dit bestek dus niet.” Alexander begrijpt de boodschap en gooit het bestek terug in een van zijn doosjes met „ouwe meuk”.

Ondertussen verspreidt de zure lucht van het koningswater zich door de winkel. Iedere minuscule oorbel, broche en prul wordt getest en met een tang wipt Nijhuis behendig de stenen uit ringen en kettingen. Het duurt uren, om de zoveel tijd verzucht Lisette wat voor ravage ze hebben veroorzaakt: her en der liggen stukjes gebroken steen en de tafel ligt bezaaid met sieraden.

Een man met grijs haar die op zijn beurt aan het wachten is aan een andere tafel, vertrekt. „Het is veel te druk hier, ik kom wel een andere keer terug”, zegt hij terwijl hij de deur uitloopt.

Schatzoeken in de weilanden

Schatzoeker Nico Fischer (49) van Oost-Duitse afkomst is inmiddels de winkel binnengelopen. Hij draagt een zwarte sportieve jas en praat met een accent dat Duits en Twents vermengt, nu hij al zo’n vijfentwintig jaar in de regio woont. Sinds „een aantal jaar” zit Fischer in de ziektewet vanwege een burn-out en aanhoudende tinnitus. Hierdoor is zijn hobby langzaam uitgegroeid tot een dagelijkse bezigheid.

Het liefst loopt Fischer iedere dag zo’n vijf tot zes uur met een metaaldetector door de Gelderse en Overijsselse bossen en weidegronden, op zoek naar kostbare zilveren muntjes. Op zijn telefoon laat hij trots een van zijn laatste ontdekkingen zien, een zilveren munt uit 1793 uit Gelderland. „Die munt alleen al is denk ik 200 euro waard.”

Schatzoeken is niet de enige manier waarop Fischer aan munten komt, hij koopt ze ook. De Oost-Duitser is een vaste klant bij Gruppelaar, omdat hij „erg betrouwbaar is”. Fischer verzamelt de munten voor zijn kinderen, als investering.

Aan de verkoopbalie vraagt de schatzoeker aan Gruppelaar of hij twee mooie zilveren munten kan kopen. Met de oplopende zilverprijzen – „de waarde gaat echt nog wel klimmen” – wil hij snel wat extra munten inslaan.

Als Gruppelaar vaststelt dat de munten per stuk 112 euro bedragen, reageert Fischer verrast: „In december betaalde ik voor soortgelijke munten nog 43 euro.” Uit zijn portemonnee haalt de man 250 euro aan cash geld. „En heb je nog een klein muntje, of zo? Oude muntjes, weet ik veel.” Gruppelaar pakt er een oude Wilhelmina-guldenmunt bij. Die volstaat.

Onze ouders en opa’s en oma’s zijn er natuurlijk niet meer, maar dit is eigenlijk wel een stukje dat ze ons nalaten. Zo voel ik het wel ^{Lisette Meijers}

Vier nullen

Ondertussen zijn alle sieraden bestudeerd, bekrast en op waarde geschat. Het tellen kan beginnen. Op een kladblok zet Nijhuis met een blauwe balpen de hoeveelheden goud en zilver onder elkaar. „Ik krijg het er steeds warmer van”, zegt Lisette terwijl Nijhuis een steeds groter totaalbedrag op het kladblok krabbelt.

„Wat er nu op het lijstje staat, kan ik in twee uur niet verdienen”, zegt Alexander lachend. Nijhuis noemt een bedrag met vier nullen. Lisette zucht en pakt Alexander vast. „Onze ouders en opa’s en oma’s zijn er natuurlijk niet meer, maar dit is eigenlijk wel een stukje dat ze ons nalaten. Zo voel ik het wel”, zegt Lisette zichtbaar geëmotioneerd.

Het bedrag kan worden overgemaakt op de rekening van Lisette. „Je blijft toch wel mijn vriendinnetje hè?”, zegt Alexander grappend, terwijl hij Lisette omhelst. Wat ze met het geld gaan doen, weten ze nog niet. „Voor nu laten we het lekker op de spaarrekening”, zegt Lisette.

Afbeeldingen: Eric Brinkhorst
Geschreven door: Famke Seine
Bron: NRC